آنچه كه امروزه به عنوان راي و راي گيري مي شناسيم درواقع به يك نوع حق انتخاب گفته مي شود كه در آن هر فرد با شرايط خاصي مجاز به انتخاب آن چيزيست كه مي پسندد و براي اين انتخاب خود دلايل محكمه پسندي دارد . قبل از اينكه به اين دلايل و اين شرايط برسيم بايد راي گيري و راي را بهتر بشناسيم و اصولا راي گيري در چه شرايطي لازم است و در چه شرايطي بايد انجام شود ؟

اگر نگاهي به دنياي امروز خود بياندازيم شايد متوجه تفاوت هاي فاحشي در بطن تعريف راي و راي گيري و حتي شرایط راي گيري بشويم .اما در ظاهر همه راي گيري ها داراي شرايط سالمي هستند . در واقع همه نشان دهنده ي نظر حقيقي مردم هستند و اگر پديده تقلب و دخالت در انتخابات را به بعد موكول كنيم و درمورد يك انتخابات سالم بحث كنيم ابتدا بايد موضوعي كه بر سر آن راي گيري انجام مي شود و محيطي كه راي گيري در آن انجام مي شود مورد بازبيني قرار داده شود .

با آنكه سازمان هاي جهاني مانند سازمان ملل و سازمانهاي نظارت بر حقوق بشر مانند ديدبان حقوق بشر شرايطي و تعاريفي براي راي گيري تعيين كرده اند اما هر كشور خود در چارچوب حكومتي خود شرايطي و تعاريفي از راي گيري دارد كه تعاريف اغلب واحد و شرايط ها يكسان هستند اما تفاوت هايي نيز ديده مي شود البته اين شرايط در مورد سالم بودن فضاي انتخاباتي است و در مورد مسموم نبودن اين فضا كه جاي بحث فراوان دارد بعضي جوامع در شرايط بسيار مسمومي به راي گيري مي پردازند و بعضي جوامع در شرايط سالم .

فضاي انتخاباتي

جامعه سالم و فضاي سالم تفاوت زيادي با هم دارند جامعه در صورتي سالم است كه افراد در آن داراي تنوع عقايد وتفكر ها باشند و اهداف آنها با اهداف بين اللملي و جهاني كه با موازين اخلاقي و انسانيت مغايرت نداشته باشد چه بسا مردمي در اكثريت باشند نبايد سخن آنان اگر چه ناحق باشد بر كرسي بنشيند پس هميشه حق با اكثريت نيست، اينجاست كه راي گيري بايد در جامعه اي صورت گيريد كه داراي شرايط مطلوبي از لحاظ فرهنگي و سياسي باشند و سنت انان با حقوق بشر ناهمگون نباشد كه شايد همچين قوم و گروهي وجود نداشته باشد و صرفا در اينجا براي نمونه از آن ياد شده ... فرض كنيد در جامعه اي كه كشتن دختران و زنان بر سر مسائل ناموسي امري طبيعيست و عادي طلقي ميشود و مردم آن نه تنها به خاطر اين كار ناراحت نيستند بلكه از انجام آن خوشحال اند و كوچكترين حقوق اوليه بشر را در مورد اين افراد در نظر نميگيرند نه تنها راي گيري درست نيست بلكه بايد از ابتدا و از ريشه سعي در اصلاح چنين جامعه فاسدي بشود و افراد خاطي مجازات و ناهنجاري ها به اتمام برسد و هنجارهاي جديد اگر چه با سلايق مردم سازگار نباشد به عرصه آورده شود و براي آنان الگو قرار داده شود و باصداي بلند به آنان گفته شود : شما حق نداريد زنان و دخترانتان را بكشيد و در صورت اذيت و ؛آزار و يا قتل آنان شديدا شديدا شديدا مجازات خواهيد شد و كساني كه در برابر اين قانون نارضايتي نشان ميدهند با آنان برخورد خواهد شد ...اين روشي ديكتاتور منشانه براي اصلاح جوامع ناهنجار است .

شايد جامعه اي اين مشكلات را نداشته باشد بلكه افراد آن از نظر سطح سواد و اطلاعات عمومي و جهاني در سطحي بسيار پايين قرار دارند و نه تنها خوبي و بدي كار خود را تشخيص نمي دهند بلكه افسار خود را به دست كساني از خود احمق تر داده اند تا آنان را كنترل كنند و هر كاري كه به صلاح خودشان باشد با آنان انجام دهند اينجاست كه ديگر راي و راي گيري معنا نخواهد داشت وبايد به فكر آزادي از دست حاكمان بود و در مرحله دوم سعي در اصلاح خود و بالا بردن سطح سواد داشت و. نمونه اش را در كشور هاي آفريقايي مي بينيم مردمي بيچاره گرسنه و احمق كه هر آن امكان دارد جبهه گيري متفاوتي داشته باشند و به نفع گروهك و شخص خاصي سخن بگويند حركت كنند و حتي بجنگند و آرمان هاي آنان كاملا واهي و بي ارزش باشد . جوامعي كه فضاي آنان سخت مسموم است و با وجود بالا بودن سطح آگاهي و سواد عمومي باز مي بينيم كه جامعه آلوده است و اين بار حكومت است كه با  مسموم كردن فضا سعي در حكومت كردن بي چون و چراي خود بر مردم است و همانند مهره هاي شطرنج مردم را به حركت در مي آورد و گاهي با وجود افراد كاملا آگاه باز اين مردم هستند كه گوش به فرمانهاي آنان ميدهند بدون اينكه اعتراضي بكنند . گاهي مي بينيم كه اعتراض در برابر اين حركت هاي ديكتاتوري موجب آسيب معترضان و دستگيري آنان مي شود و اينجاست كه نه تنها نبايد دست از اعتراض كشيد بلكه شديد تر و جدي تر و با شركت دادن همه اقشار جامعه در اعتراضات نفرت عمومي را از حكومت اعلام كرد . حكومت ها گاه با در دست داشتن تمام و عيار قدرت مالي مردم را به زانو در مي اورند و اين بار اين خود مردم هستند كه با پيدا كردن روش هايي بايد سعي در پيدا كردن روشي براي پر كردن خلاء هاي موجود باشند . حكومت ها بيشتر سعي در فرهنگ سازي هاي كذايي مي كنند كه من اسم اين نوع حركت را فرهنگ سازي ايدئولو‍ژيك مي نامم . فرهنگي كه توسط افرادي با هدف خاصي نگاشته ميشود و براي اشاعه آن سرمايه هاي عظيمي خرج مي شود تا اين فرهنگ در وجود و مغز تك تك افراد جامعه نفوذ كند وملكه ذهن آنان بشود اگر كسي اين جريان را قبول نداشت به عنوان خاطي در برابر فرهنگي عظيم و مردمي كه هدف و غايت نهايي حكومت و مردم است با او برخورد شود .

فرهنگ سازي ها متفاوت اند در سراسر جهان شاهد اين نوع فرهنگ سازي ها هستيم حكومت ها چه مذهبي باشند وچه كاملا دموكراتيك باز اين سياست را اعمال مي كنند . در مواردي شاهد تغييرات در فرهنگ هاي مردمي هستيم براي نمونه كشوري را در نظر بگيريد كه داراي مراسمي تاريخي و قديمي هستند اما حكومت با سياست هايي اين فرهنك را دستخوش تغييراتي بنيادي قرار ميدهد و به نفع منافع خود تغييراتي را انجام ميدهد و ما را نيز چنان تفهيم ميكند كه اين همان خواست عمومي مردم است و نوع خطرناك اين نوع فرهنگ سازيست كه در موارد مذهبي به شدت خطر ناك تر مي شود و اين بار است كه بحث بر سر مسايل اعتقاديست كه مردم به هيچ عنوان سعي در نفي آن ندارند ، كافيست با ذكاوت و مهارت خاصي قوانين مذهبي و ديني دستكاري شود و ميبينيم كه مردم باز با همان شور و شوق از آن حمايت و پشتيباني مي كنند .

امروزه با پيشرفت تكنولوژي به خصوص در زمينه ارتباطات و رسانه هاي جمعي حكومت ها سعي در به دست گرفتن اين تكنولوژي به منظور دستيابي به اهدافشان بوده اند و موفقيت را نيز كسب كرده اند  كمتر مي بينيم كه رسانه ها در اختيار مردم باشد و اهداف سياسي را دنبال نكند ، گاهي كه با خانواده به تماشاي برنامه اي مي نشينيم و از آن لذت ميبريم و خوشنوديم كه چيزي به فرزندانمان آموخته و سطح آگاهي ما را نيز افزايش داده شايد خوب دقت نكرده ايم و متوجه نشده ايم كه شايد اين برنامه سعي در اشاعه فرهنگ هاي ايدئولوژيك دارد براي نمونه وقتي كانالي را تماشا مي كنيم ونوبت به برنامه كودك مي رسد ميبينيم كه مجري برنامه كودك با پوشيدن لباس مخصوصي يا نشان دادن علامت خاصي از كسي كه حكومت را اداره مي كند و يا كسي كه قبلا به خاطر كشورش جانش را از دست داده و يا بيان كردن ياد و خاطره فلان عزيز از دست رفته و يا روز ذفاع ملي و فلان و فلان يادبود زمان تفريحي و سرگرمي كودكان از بين مي رود و در واقع زماني كه براي سرگرم كردن كودكانمان بود تا آنها كارتون تماشا كنند و چند كاردستي ياد بگيرند و از تنوع رنگ هاي به كار رفته در دكور برنامه لذت ببرند و چند شعر آهنگين ياد بگيرند متاسفانه آنها نيز قرباني اشاعه فرهنگي ايدئولوژيك و بي انصافانه مي شوند و. بهترين دوران زندگيشان هدر مي رود . به نظرهمه روانشناسان كودك و همه روانشناسان اجتماعي در هر سني بايد به اقتضاي شرايط آن سن فرد از خدمات و برنامه هاي متنوع خود بهره ببرد. تنها منظور تلويزيون نيست اگر نگاهي به كتاب هاي چاپ شده بياندازيم متوجه اين موضوع نيز خواهيم شد رديف هاي سني ج د الف و .. كه هيچ يك از نوشته ها به اقتضاي شرايط سني نوشته نشده اند و بيشتر مضامين ديني و سياسي را در قالب زبان كودكانه بيان ميكنند بايد پديده انتخاب دين از دوارن نوجواني و جواني به فرزندانمان تفهيم شود و نه در پنج سالگي كودك به مسجد و كليسا برود به نظر بنده به اين شيوه اين دين از پدر به ارث برده مي شود ولي وقتي در دوران جواني اين دين را پذيرفت آن را بهتر مي شناسد و عقلي تر با آن برخورد مي كند . هرگز بحث بر سر ناپسند بودن دين نيست بلكه بحث بر سر اين است كه دين را بايد در خانه ها و اماكن مذهبي جاي داد نه در هر قضيه اجتماعي دين بايد پاك تر از آني باشدكه با سياست و نيرنگ و دروغ آلوده شود و بدي ها و جنايت هات به اسم مذاهب ديگران را آزرده سازد هر چند بعضي ار دين ها دقيقا راه را براي جنايت و كشتار فراهم كرده اند در هر ديني بحثي بر سر از بين بردن مخالفان وجود دارد كه به شدت مورد انتقاد آدم امروزيست كسي كه جرات نقد اين مسائل را ندارد در واقع خود شايد روزري به اجراي اين دستورات بپردازد به اسم دين شرايط را بدتر وناگوار تر بكند به اسم اسلام به اسم مسيحيت با آن همه آرامي و نرمي كه مسيح داشت به اسم يهود به اسم بودا به اسم مكاتب فرهنگي و سياسي . براي مثال هرگز ماركس نگفته بود جنايت كنيد و دشمنان خود را بكشيد اما ميبينيم كه خمر هاي سرخ چه جنايتي به اسم يك حزب كمونيستي انجام ندادند يهوديان مسيح را به صليب نكشيدند ، مسيحيان با مسلمانان در جنگ نيافتاند و مسلمانان در زمان جنگ هاي صليبي به رهبري صلاح الدين ايوبي چه كشتارها كه نكردند و هزاران هزار انديشه ايدئولوژيك ديگر كه سعي در پيشبرد اهداف خود دارند و حتي حقوق اوليه بشر نزد انان پشيزي بيش نيست بحث بر سر اسلام بودن و نبودن و مذهبي بودن نيست اينجا مسئله بر سر حكومت هاييست كه براي پيشبرد اهداف خود از چه وسائلي استفاده ميكنند ، در دين اسلام معامله با افراد كافر و مشرك گناه است و اين كار را نبايد مسلمانان انجام بدهند اما امروزه ممالك اسلامي را ميبينيم كه چه سرمايه گذاري هاي عظيمي و چه معامله هاي سرسام آوري با كشور هاي سكولار جهان انجام نمي دهند . امروزه قدرت دست كسيست كه قدرت اقتصادي بيشتري داشته باشد و بحث بر سر معنويات بحث بيهوده ايست. اگر معنويات مي خواهيد و وجودتان به دين و مذهب احتياج داريد لطفا تكان نخوريد سر جاي خودتان به طوري كه بغل دستيتان صداي شما را به آهستگي بشنود يا حتي نشوند با خداي خود راز و نياز كنيد ، دستورات او را تا حد ممكن انجام دهيد و زماني كه مجبور شديد به خاطر انجام دستوراتش ديگران را بكشيد سري رو به آسمان كنيد و با صداي بلند بگوئيد خدايا گناهش را به گردن گرفتم اما نمي كشم . ما كيستيم كه اين مشروعيت را به خود مي دهيم كه ديگران را به جاي خدا مجازات كنيم اگر خدايي باشد كه يا الله است  يا هوي يهوديان يا خداي مسيحيان و شيواي بودائيان و يا هزاران خداي ديگر كه تنها اسمشان فرق مي كند و در اصل يك خدايند ، مطمئن باشيد خود،گناهكاران را مجازات خواهد كرد گناهكاراني را كه خود تشخيص مي دهد نه آنان كه ما گناهكار مي پنداريم .

اگر موضوع را منحرف نكنيم و به مسئله انتخابات و راي گيري باز گرديم و اهميت رسانه هاي جمعي را در انحراف انتخابات بيان كنيم بايد بگويم كه رسانه ها بيشتر سعي در منحرف كردن افكار عمومي دارند نه در تمركز بخشيدن به آن. به ناگاه كانديدي مي آيد كمي حرف ميزند وعده ميدهد چند روز بعد بر بالاي ميز نشسته و رئيس حكومت شده است . اين نشان دهنده ي لياقت آن فرد نيست اين به واقع نشانه ي حماقت ماست و قدرت رسانه ها در تسخير افكار ما . براي ما ارزش تراشي ميكنند وآنچه را خود مي پسندند ارزش مي كنند و بقيه را ناهنجاري تلقي ميكنند . همه حكومت هاي دنيا سعي در منحرف ساختن ذهن مردم دارند و نه تنها حكومت خاصي اما شدت آن انحراف فرق ميكند بعضي،انسان هاي ديكتاتور و احمقي را نماينده خدا جلوه مي دهند و بعضي ها آدم بي لياقت و نژاد پرستي را در آنسوي دنيا فردي دموكراسي خواه و آزاد انديش نام مي برند و اين تناقض بياني و عملي تمام حكومت هاي دنياست . آنان مي كوشند قدرت خود را هر چند ديكتاتور منشانه هم باشد قدرتي مردمي و بي غل و غش جلوه دهند و با چسپاندن بر چسپ هايي كه از آنان ياد شد  همچو قوميت و دين و. زبان و مسائل ناسيوناليزمي و ... پروژه تسخير را عملي كنند و فرهنگ سازي ايدئولوژيك را به چشم خود ببيند . حتما از خود سوال ميكنيد خوب اگر اين فرهنگ به اصطلاح ايدئولوژيك هم بر ما غلبه كرد و ما هم تحت تاثير آن قرار گرفتيم اكنون چه اتفاقي ميافتد ؟ جواب  اين است: آنوقت شما غلام حلقه به گوش خواهيد شد و هر كاري كه آنان بگويند با جديت و اطمينان قلبي انجام خواهيد داد حتي اگر كشتن همنوعان خود باشد . اكنون سوالي از شما ميكنم اميدوارم توهين به كسي نباشد : اگركسي از خانواده شما دچار اشتباهي شود و عقل آدمي و قانون هاي بين اللملي آن عمل را گناه نشمارند و تنها يك عمل غريزي انسان برشمرند اما حكومت و دين و مذهب و قدرت به شما بگويد كه فرد خاطي بايد كشته شود : شما چكار خواهيد كرد ؟ آيا وي را با خونسردي كامل خواهيد كشت و خون سرخ او را به دستان خود خواهيد آلود ؟ و عزيزترين كستان را قرباني يك دستور ايدئولوژيك خواهيد كرد ؟؟؟ پاسخ اين سوال با شماست اگر شما به اين سوال جواب بله داديد و بدون چون وچرا كسي را كه مرتب هيچ گناهي نشده قرباني يك قانون بي پايه كرديد . بايد بگويم آفرين بر شما كه درستان را خوب ياد گرفتيد و غلام حلقه به گوش شديد و ننگ بر كسي كه اين تفكرات را در مغزتان و وجودتان نهاد تا چنين عواطف و احساسات انساني برايتان بي ارزش شود .

نمونه اي ديگر براي كلمه تسخير رسانه ها و حكومتي شدن رسانه ها و تاثير فرهنگ سازي ايدئولوژيك : حكومتي درگير جنگ را تصور كنيد ، اين حكومت بر سر خودخواهي خود و سياست هاي خصمانه خود وارد جنگ شده و به شدت غافلگير شده است توان نظامي اي كه به شدت آن را عظيم ومهم ميپنداشت در برابر حكومت متجاوز پشيزي بيش نيست و در برابر تكنولوژي عظيم ماهواره اي آن كشور به زانو در آمده .مردم آن نيز به شدت دچار ترس شده اند و كسي جرات پيوستن به ارتش كشور در حال شكست را ندارد . حكومت بايد چه بكند تا مردم به صف نظامي بپيوندد در جنگ شركت كنند و از فروريختن شالوده آن رژيم دفاع كنند ؟

جواب اينجاست بايد مردم را آماده كرد و به خصوص در قشر جوان ايجاد انگيزه كرد و اين ايجاد انگيزه كردن و آماده سازي ذهن ها به همان فرهنگ سازي ايدئولوژيك احتياج دارد و اين بار نقش واقعي خود را كه سالها بود براي آن تلاش مي شد ايفا ميكند ، كافيست اين جنگ را جنگ خدا و كفر ، جنگ آزادي و دربندي ، جنگ كمونيسم و سرمايه داري جنگ سياه و سفيد يا هر چيز ديگري تلقي كرد و خواهيم ديد كه سيل عظيم طرفداران به سوي كانال هاي جنگ سرازير ميشوند و تفنگ به دست گرفته بر سر هيچ خود را به كشتن ميدهند .البته گاهي وعده هاي مالي نيز به لذت دفاع از انديشه مي افزايد . اگر مرديم كه مرديم و تمام ميشود ديگر به ما مرتبط نيست چون زماني به ما ارتباط داشت كه زنده بوديم و اگر هم زنده مانديم كه قهرمان صحنه هاي نبرد مي شويم كه كسي نميداند چگونه شروع شد و چگونه به پايان رسيد و به جر خرابي و كشتار چيز ديگري نداشت حتي اگر در اين جنگ ما فقط سيب زميني پوست كنده باشيم .

 شرايط راي دهندگان  

موضوع بسيار مهم در انتخابات و راي گيري هاي امروزه بحث بر سر شرايط راي دهندگان است . نگاهي كوتاه خواهيم داشت به شرايط تعيين شده براي شركت در انتخابات

يكي از كلي ترين شرايط شركت در راي گيري عبارتست از : عاقل بودن – بالغ بودن ( البته تا چند سال پيش در كشور هاي حوزه خليج فارس ذكور بودن نيز از شرايط انتخاباتي بود )‌

و اين شرايط يعني سلامتي كامل عقلي و رواني و بلوغ فكري .

شرايط سني : در بعضي جوامع شرط سني بيست سال  ( 20 سال )  و در يعضي ديگر ( 18 سال ) به بالا وجود دارد اما گاهي شاهد تغير اين پيش فرض ها هستيم و شرايط تغيير ميكند و حكومت ها براي بالا بردن درصد راي ها شرايط سني را تا 15 سال كاهش ميدهند . يك نوجوان 15 ساله بيشتر دوست دارد توپ بازي كند درس بخواند و با دوست هاي هم جنس خود حرف بزند .  استثنا ها را عرض نمي كنم اما از لحاظ روانشناسي و جامعه شناسي اين شرايط سني به هيچ وجه شرايطي نيست كه فرد در اين سن تشخيص دهد كه چه كسي ميتواند آينده او را تامين كند و چه كسي لياقت اين كار را ندارد و نمي تواند كشورش را اداره كند و چه بسا با انتخاب  شخص مورد نظر خود تاثير بسزايي در انتخاب نادرستي داشته باشد كه آينده سياسي و اقتصادي كشور را به گند ميكشد . از اين رو شرايط راي دهي بايد از رده سني بالايي و رده تحصيلي بالاتري نيز برخوردار باشد . موضوع اصلي و بسيار مهم مسئله انتخابات در همه جهان اين موضوع است كه تا كنون به جز فيلسوف بزرگي چون ارسطو كسي به وضوح از آن ياد نكرده . به گفته عده اي اين ديد ، ديديست خود خواهانه و غير قابل قبول كه به قشر زيادي از مردم توهين ميكند اما در مسئله حساسي همچون سرپرستي حكومت كه همه چيز آن حكومت در دست اوست و آينده مردمش را تعيين ميكند اين يك توهين نيست بلكه يك احتياط ضروريست .

شرح ديدگاه نوين احراز شرايط راي دهي :

از يك مثال ساده كمك ميگيريم تا درك اين موضوع ساده تر شود ، فرض كنيد بخاري گاز سوز شما دچار نفص فني شده است ، از شما اين پرسش را مي كنم ؟

 براي رفع اين نقص به چه كسي مراجعه مي كنيد ؟؟؟

اجازه دهيد چند گزينه هم در اختيار شما قرار دهم .

-          تعمير كار و سرويس كار مجاز وسايل گاز سوز

-          سرويس كار مجاز تلويزيون هاي رنگي

-          نانوا

-          قصاب

-          دكتر متخصص مغز و اعصاب

-          يك فرد بي سواد و بيكار و فاقد هر گونه تخصص

گزينه ها كاملا متفاوت اند ، مي بينيم كه افراد بالا هر كدام داراي تخصصي هستند و ممكن است مانند گزينه آخر فاقد هرگونه تخصصي باشد . مشخصا اگر داراي بلوغ عقلي باشيم گزينه اول را انتخاب ميكينيم .

اما سوال دقيقا چيست ؟

شما فكر ميكنيد با مراجعه به گزينه ها و افراد ديگر امكان دارد نقص بخاري شما بر طرف شود ، نقصي كه ممكن است رفع نكردن كامل آن به سلامتي شما و خانواده اتان آسیب برساند . موضوع اصلي اينجاست (( كار را به كاردان بسپاريد )) . يك جامعه سرپرست و رئيس جمهور مي خواهد يك جامعه نماينده و قانون گذار مي خواهد و سياست يك موضوع كاملا تخصصي است ، مطمئن باشيد كه هر كس توانايي سياستمدار شدن را ندارد همانطور كه هر كسي نمي تواند دكتر جراح قلب بشود . يك سياستمدار شرايط وخصوصيات ويژه اي دارد ، اكنون بار ديگر از شما سوال ميكنم به نظر شما اين قابل قبول است كه فردي فاقد هرگونه آگاهي از مسائل روز و فاقد هرگونه آگاهي از وضعيت جامعه خود و انساني كه شخصيتش با هرگونه تبليغات و پروپاگاندهاي رسانه اي تحت تاثير قرار ميگيرد و هدف خود را تغيير ميدهد و هر آن امكان تغيير آرمان هايش وجود دارد و در كل فرديست عوام  كه حتي سطح سواد آن به شدت پايين است امكان دارد سرپرست خود و جامعه اش را شناسايي كند و به او راي بدهد ؟. آيا شما رضايت داريد كه يك راي شما همان تاثير را داشه باشد كه يك راي او دارد ؟ آيا يك فرد تحصيل كرده اگاه تر بايد يه همان اندازه در مسائل اجتماعي و سياسي كشور خود مشاركت داشته باشد كه يك فرد بي سواد دارد ؟ شمايي كه با آگهي بيشتري نامزد مورد پسند خود را انتخاب كرده ايد و معيارهاي سالمي براي اين انتخاب خود داريد و عملكرد او را ارزيابي كرده ايد نه بر خلاف فرد گفته شده از روي احساس و يا دلايل مسخره ي ديگري همچون زيبايي ظاهري و گرايش به مكتب خاص و يا وعده هاي مالي و يا خلوص نيت و ... به او راي ميدهد و هيچ آگاه نيست كه اين فرد كه وي انتخاب كرده لياقت سرپرستي جامعه را ندارد و از اين قبيل افراد نا آگاه زياد اند كه آينده ديگران را تعيين ميكنند و با نا آگاهي و حماقت خود كشوري را در مشكلاتي بزرگ فرو مي برند . اينجاست كه راي گيري و برابري راي ها ديگر ارزشي نخواهد داشت و اگر هم راي گيري اجرا شود بايد تفاوت هايي ميان ارزش راي ها قائل شد حتي اگر اين موضوع را يك تبعيض بناميم .

سخن را كوتاه  ميكنم و نتيجه را به خود شما مي سپارم

........................................خوب فكر كنيد........................................